vrijdag 6 april 2018

Zuchtend van Geluk..


Na tien ballonnen was ik toe aan professionele, door mijn zorgverzekeraar gedekte beademing. Ik fantaseerde over een grote metalen fles met ronde metertjes, messing draaiknoppen en een mondkapje. En toen had ik nog een dikke veertig ballonnen te gaan. Mijn omgeving vervaagde. Niets leek meer echt. Als roker heb je het maar knap lastig met ballonnen voor jarige kinderen. Maar ik blies moedig door. Het tempo nam na elke opgeblazen ballon af. Ik hing tussen zweven en nichterig flauwvallen. Maar om de zoveel tijd bolde mijn wangen zich en gaven ik en mijn wilskracht  het rubberen roze, geel, blauw of wit, moeizaam en met horten en stoten, hun luchtig leven.

Wilskracht is een mooi ding. Daar heb je wat aan. Want hoewel ik altijd en zonder uitzondering voor de weg van de minste weerstand zou gaan, zo ben ik, was dat ditmaal geen optie. Ik heb een dochter voor wie jarig nog een dingetje is. En dan druk ik mij voorzichtig uit. Voor haar is jarig zijn het grootste en het belangrijkste wat een mensenkind maar kan gebeuren. Jarig zijn is de mooiste dag die er is. Jarig zijn is alles. Jarig zijn is belangrijk. Al wekenlang is het aftellen geblazen. En die laatste week vooraf is magisch. Maar dat alles valt in het niet bij de Ochtend Van Het Wakker Worden. Die moet gewoon perfect zijn.

En dus heb ik de kamer versierd. Slingers van de Action hangen van links naar rechts. De cadeaus staan, met de grootste zorg ingepakt, op tafel alsof het een etalagewedstrijd betreft. En ik blaas dus ballonnen. Eén voor één en stuk voor stuk. Het mooie van zuurstoftekort is dat je buiten je eigen kaders kunt denken. Dat alles wazig en zweverig oogt. En dat geeft je de opening om mee te gaan in de visie van de jarige. Dat er niets, maar dan ook godvergeten niets, grootser is dan de verjaring van een achtjarige naar die van de leeftijd van negen. Je lult maar een end weg met je gezemel over de toestand van de wereld, de waan van de dag en god mag weten wat nog meer allemaal niet van belang is. Je blaast gewoon. En de volgende ochtend? Ze zegt niets, maar lacht fijntjes. Haar gezicht straalt. En was het weer elke zucht meer dan waard.

zaterdag 10 maart 2018

Het Vierlaags Ongemak..


Overdrijven we niet een beetje, zo met zijn allen? Zijn we het spoor niet een beetje kwijt?

Onlangs stond er toiletpapier op mijn boodschappenlijstje. Geen ingewikkeld product, toch? Zulks dient tenslotte een vrij eenvoudig doel. Maar toch is de keuze overweldigend. Kleurrijke verpakkingen schreeuwen in het schap van de supermarkt om aandacht. Extra zacht. Extra dik. Extra hygiënisch. Met of zonder kek printje.  Verpakt per zes, tien, twaalf of zelfs per vierentwintig. U zegt het maar. En tja, dan laat je je verdomme toch een beetje meeslepen he?

Ik koos voor de vierlaags-versie. Twaalf stuks in handige draagtas. Ik weet niet of u er heel veel verstand van heeft, maar vierlaags toiletpapier is echt wel de bom. Dat zie je niet veel. Vierlaags is eigenlijk misschien zelfs een beetje decadent, als je er wat langer over nadenkt. Maar hey, de verpakking was pakkend. Het leek naar me te wijzen. Het wenkte me. Serieus. Achteraf is het allemaal makkelijk lullen en zo, maar de marketing deed haar ding en ik was daar niet tegen bestand. Ze hadden me te pakken. Wist ik veel wat ‘vierlaags’ in de praktijk precies inhield.

Vierlaags is dik. Dat zijn heel veel lagen papier. Vier dus, om precies te zijn. Hele dikke. Met nog elf rollen te gaan voelt het elke ochtend weer of ik de zaterdag-editie van de Telegraaf door mijn Gerard Joling sta te trekken. Ik kan mij niet genoeg voorover buigen om het papier de ruimte te geven die het nodig heeft. Ik sta met één been op de grond en de andere op dik een meter hoogte tegen de wandtegeltjes gesteund, maar kom nog ruimte te kort één en ander soepel te laten verlopen. Ik kan een aanzienlijk deel afscheuren en het schuin tegen de wand zetten zonder dat het doorbuigt. Die zooi is kogelvrij volgens  mij. Kogelvrij toiletpapier. Dat is gvd toch niet normaal?

Serieus, we overdrijven. We zijn compleet gestoord met zijn allen. En het spoor volledig kwijt.  


donderdag 18 januari 2018

Hiep Hiep..

Ik ben zeer binnenkort jarig. Dat lijkt een feestelijke gebeurtenis, maar u en ik weten wel beter. Ja, ooit. Ooit was het leuk om jarig te zijn. Als kind is het vetcool. Want dan ben je heel erg belangrijk en zo. En als tiener is het handig. Want dan telt ieder jaar ouder. Kun je drank halen en sigaretten. En je bent als achttienjarige gewoon een stuk stoerder dan die gassies van een jaar of vijftien, zestien. Dat zijn dan gewoon kudtkinderen en jij niet. En zo kabbelt die blijdschap een beetje voort tot je vijfentwintigste. En dan houdt het op.

Dat is namelijk wel een beetje de leeftijd dat je begint in te zien dat het niet helemaal geworden is zoals je in gedachten had, qua privileges van het ouder worden. Bovendien komt dertig dan angstig dicht in de buurt. Ooit een leeftijd dat je dacht dat iemand dan gewoon fuckin’ oud was en in feite totaal uitgerangeerd. Maar omdat je verjaardagen niet stopt, tik je op een dag die dertig aan. Geheel onverwachts vergaat de wereld niet, maar om nou te zeggen dat het een heugelijke dag is. Uiteindelijk wordt het allemaal nog erger, iedere verjaardag weer. Want hoe je het went of keert; die veertig komt eraan.

Ook dan gaat het leven gewoon door. Je bent minder bejaard dan je vroeger, twintig jaar terug, had gedacht. Maar toch, het steekt. Laten we nou maar gewoon eerlijk zijn. Sowieso besef je dat je dan wel zo’n beetje min of meer op de helft zit. Zeker als je er ooit naar uitkeek de leeftijd te hebben drank en sigaretten te kunnen halen. En van die gelegenheid vanaf het begin volop gebruik hebt gemaakt. En dan komt dus die volgende mijlpaal in zicht. Vijftig. Dat gaat mij, mijn komende verjaardag, nog niet overkomen, maar ik zie hem in de verte al naar me zwaaien. Grijnzen zelfs. En volgens mij zie ik soms zelfs een opgestoken middelvinger. De rat.


Natuurlijk ben ik blij dat ik de leeftijd heb bereikt die ik nu heb en straks ga pakken. Ik had tenslotte tussentijds ook tegen een boom kunnen rijden, ten onder kunnen gaan aan een akelige ziekte of lullig en zinloos om het leven kunnen komen. Ik las laatst dat iemand was overleden na het innemen van Viagra. Op zijn nieuwe opblaaspop. Dan komt het allemaal wel heel dichtbij, laat ik het zo zeggen. En dus probeer ik de moed erin te houden. Ik vier mijn verjaardag. Ik hang slingers op en zorg voor gebak. En iedereen mag komen. Liefst als u net wat ouder bent dan ik. Zodat ik een beetje kan wennen aan hoe het is, om ooit te zijn zoals u.